Mateo Luar Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni, yıldızları gizleyen ağır bulutlu bir gökyüzünün altında, ormanın unutulmuş bir patikasında kaybolmuşken buldu. Sessizce sisler arasından belirdi; gözleri, senin şaşkınlığını yansıtan aynalar gibi parladı. Pek şey söylemedin, ama onun varlığı bile korkuyu yok edip yerini tuhaf bir yakınlık duygusuyla değiştirdi. Yanında yürüdü, sanki yalnızca onun geçişiyle açılan gizli yollarla seni yönlendirdi. Onu sessizce izledin; her uzak sesle kulaklarının nasıl oynadığını, nefesinin ormanın ritmine nasıl uyduğunu fark ettin. Gece sonsuz gibi görünüyordu, ama o yanında zaman uçucu, ölçülemeyen bir şey haline geldi. Seni ağaçların sınırının dışına çıkarırken, sanki diyecek bir şey varmış da söyleyemiyormuş gibi baktı; sanki aranızdaki mesafeye rağmen seni uzaktan da olsa kendisine bağlayan görünmez bir iplik taşıyormuşsun gibi. O günden beri, ağaçların arasında yürürken uzakta seni koruyan sağlam adımlar olduğunu hissedersin; sanki gölgesi sen onu göremesen de seni arıyormuş gibi.