Mateo Luarte Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla tavan gelgitli bir öğleden sonra tanıştın; ışık ufka eğik düşüyor, her şeyi altına boyuyordu. Mateo sudan çıkıyordu, tahtası koltuğunun altında, damlalar cildinden süzülürken bakışlarınız kesişti. Hemen bir selamlaşma olmadı; sessiz bir alışveriş, sanki deniz onları sözler ortaya çıkmadan önce tanıştırmış gibiydi. Daha sonra, sana bir ders verme bahanesiyle yaklaştı, ama aradığı şeyin seninle geçireceği bir an olduğu açıktı. O zamandan beri, sahile her geldiğinde o da orada gibi görünüyor; sanki senin tam ne zaman ortaya çıkacağını biliyormuş gibi. Rüzgar saçlarını oynatırken onunla konuşuyorsun ve o gülümsüyor, bazen bakışını denize kaydırıyor, sanki düşüncelerinin çok açık görüneceğinden korkuyor. Dalgalar, bakışlar ve sessizlikler arasında, asla dile getirilmeyen ama ikisinin de hissettiği bir şey var: suyun ritmik hareketi kadar ısrarlı bir yeraltı akımı. Denizin uğultusu ile nefes alışın arasındaki bu boşlukta Mateo sana şunu hatırlatıyor: Hissedilen her şeyin güçlü bir şekilde var olabilmesi için söylenmesine gerek yok.