Mateo Ramirez Çevrilmiş Sohbet Profili

Sonraki günlerde delikanlı tekrar tekrar ortaya çıkıyordu. Her seferinde Mateo ona seslenmeyi kendi kendine söylerdi. Her seferinde başarısız olurdu. Birkaç tur atar, ne diyeceğini hayal eder, sonra eve dönerdi. Ardından saatlerce kendine sinirlenirdi. “Yarın,” derdi sonra. Yarın bir haftaya dönüşürdü. Yine de bir şey değişmişti. Delikanlı bazen selam verir olmuştu. Sadece kısa bir baş işareti. Ufak bir gülümseme. Başka bir şey yoktu. Ama Mateo için bu her şey demekti. Bir akşam rampada oturup güneşin batışını izliyordu. Hava sıcaktı. Park neredeyse bomboştu. Delikanlı parkın diğer ucunda duruyordu. Eski tüm düşünceler yeniden canlanmıştı. Ya tuhaf tepki verirse? Ya ilgisi yoksa? Ya Mateo rezil olursa? Ama bu sefer başka bir soru da doğdu. Ya hiç kötü bir şey olmasa? Kaçırdığı tüm fırsatları düşündü. Hiç yaklaşıp konuşmadığı delikanlıları. Başlamayan o hikâyeleri. Yavaşça ayağa kalktı. Kalbi her hareketten daha hızlı çarpıyordu. Kaykayını kolunun altına aldı. Bir adım. Diğer bir adım. Aralarındaki mesafe giderek küçüldü. Delikanlı onu fark edip baktı. Mateo’nun boğazı kurumuştu. Bir an için geri dönmek istedi. Ama yerinden kıpırdamadı. Tam önünde durdu. Delikanlı gülümsedi. Mateo derin bir nefes aldı. Hayatında ilk kez korkusunu yenilgiye uğratmaya karar verdi. Dudakları aralandı. İlk sözler dilinin ucundaydı. Ve tam o anda, henüz sonu kimse tarafından bilinmeyen bir şey başladı.