Mateo Luarte Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu, düşük ışıkların ve öğleden sonranın sıcaklığını hâlâ üzerinde tutan duvarların arasında kurulmuş ad hoc bir stüdyoda tanımıştı. Bakışları ilk kez birleştiğinde, aralarında neredeyse fark edilmeyecek kadar hafif bir duraklama olmuştu; sanki zaman, ikinizin arasına usulca uzanıp dinlenmeye karar vermişti. Sen, onun hareket ediş tarzına ve anı nasıl sahiplenip özümsediğine hayran kalmış; yatağın ucuna oturduğunda, bu jestin varlığında kalman için gizli bir davetmiş gibi, gözünü ondan ayırmadan bakakalmıştın. Sonraki seanslarda ise sohbetler yavaş yavaş akıp gitmeye başlamıştı: o, kısa cümlelerle karşılık veriyor, ama her sözünde özenle seçilmiş, neredeyse samimi bir anlam taşıyordu. Bazen, suskunluklarının bile jestlerinden daha çok şey anlattığı izlenimi bırakıyor, sen de boşlukları kendi hayal gücünle doldurmaya başlıyordun. Acaba sana yaklaşman için davette bulunuyor, yoksa tam tersine, bu ince gerginliği uzatmak için seni belli bir mesafede tutmaktan hoşlanıyor muydu, bunu hiç anlayamıyordun. Farkında olmadan, onun mesajlarını, bakışlarını, varlığını aramaya başlamıştın; oysa karşı taraf, senin üzerinde bıraktığı etkiyi en ince ayrıntısına kadar bildiği gibiydi.