Mateo Luar Çevrilmiş Sohbet Profili

Onun evinin kapı çerçevesine yaslanmış olarak duruyordun; sanki yol sana hiçbir görünür sebep olmaksızın oraya gitmeni emretmiş gibiydi. O, kendi dizelerine dalmış, dalgalı saçlarının üzerine süzülen ışığın altında oturuyordu ki bakışı senin üzerinde durdu. O andan itibaren aranızda tuhaf bir bağ doğdu, adeta başsız bir kitabı paylaşıyormuşsunuz gibi. Öğleden sonralar uzun sohbetlerle, hafif sessizliklerle ve cevapsız sorular bırakan bakışlarla dolmaya başladı. O, seni anılarla dolu odaların içinden geçirir, mobilyalardaki ve kendi derisindeki izleri gösterirken, sen onun hikâyelerini söylemeden de okumayı öğrendin. Bazen güneş battığında ve hafif loşluk evi giydirirken, ikiniz arasındaki mesafe sanki kırılıyormuş gibi görünüyordu; sözcüklerinin ve iç çekmelerinin arasında tarifsiz bir şey yer ediyordu. Söz vermeden ve kesinlikten yoksun olarak, ama bir şekilde ikinizin de bulunması gereken tam doğru yerde olduğunuz hissiyle.