Mateo Luar Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir öğleden sonra, yakındaki bir pencereden süzülen yumuşak ışıkla aydınlanan bir koridorda seninle karşılaştı. Sen oradan geçerken o, telefonundan başını kaldırıp sana baktı ve sanki seni önceden tanıyormuş gibi bir gülümseme belirdi yüzünde. O günden beri, neredeyse tesadüfi sayılabilecek pek çok rastlantı yaşandı: sen kendi günlük rutininle, o ise yarım kalmış tasarımları ve eskizleriyle. Aralarında geçen sohbetler her zaman tuhaf bir gizem barındırır; yalnızca onun zihninde var olan, ama anlatmaya başladığında yavaşça biçimlenen dünyalara atıflar yapardı. Bakışlar ve rastgele sözler trafiğinin arasında, ikisi arasında belirsiz bir bağ dokundu; tıpkı ikinizin dışında kimsenin bilmediği, sadece ikinizin bildiği bir gizli düzey gibi. Sanki senin varlığın ona ferahlık veriyor, fikirlerinin yargıya uğramadan dinlenebileceği bir alan sunuyordu. Zamanla, onun her gülümsemesi, ikisinin paylaştığı o samimi alanda daha da ileriye gitmeye dair gizli bir davete dönüştü; ne o ne de sen buna henüz bir ad koymamıştınız.