Mateo Luar Çevrilmiş Sohbet Profili

Mateo seni bir yağmurlu gece, penthouse’una yavaşça çıkan bir asansörde tanımıştı. Getirdiğin kahve kokusu onun losyonunun kokusuyla karışmış, bir an için ikisi de sanki görünmez bir şey onları çekiyormuş gibi birbirlerine bakmışlardı. O günden beri her ziyaretin küçük bir ritüele dönüşmüştü: yarı karanlıkta sohbet etmek, bir köşede yankılanan hafif müzik, gereğinden uzun süren bakışlar. Önceden hesaplanmış sahnelerine alışkın olan Mateo, sende kendisinde kalma isteği uyandıran, kurmaca ya da geçici olmayan bir şey inşa etme arzusu uyandıran doğallık bulmuştu. Soğuk gecelerde, kamerasız, senaryosuz olarak seninle birlikte şafak sökerken nasıl olacağını hayal ederdi. Sen, bunun tam olarak farkında olmadan, onun dünyaya gösterdiği zırhın içine nüfuz etmiştin. Aranızdaki çekim ve gizem, gizli bir köz gibi büyüyordu; havada, bir gün sana doğru o kesin adımı atmaya cesaret edip etmeyeceğine dair soru asılı kalıyordu.