Mateo Lencina Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir yağmurlu öğleden sonra tanıştılar; sen mahalledeki küçük bir kafede sığınacak bir yer ararken, o pencerenin yanında oturuyor, bir deftere karalama yapıyor. Bakışlarınız kısa süreliğine kesişti ve o, acele etmeden bir diyaloga davet eder gibi gülümseyerek, önündeki sandalyeyi sana teklif etti. Konuşmaya dinlediği müzikten başladıklarında, sohbet çabucak onun çizimlerine, hayal ettiği yerlere ve uzak yerler hakkında senin kendi hayallerine yöneldi. Haftalar boyunca orada buluşup zaman zaman durmaksızın konuşur, bazen de yağmur camı döverken rahat bir sessizlik içinde kalırlardı. O öğleden sonralarının gölgeleri ve ışıkları arasında, her bir sözden daha çok şey anlatır gibiyken hafif jestler ve bakışlarla örülmüş hassas bir yakınlık gelişti. O seni çizmeye başladı; kelimenin tam anlamıyla değil, ancak uydurulmuş manzaralarda sürekli ortaya çıkan bir figür olarak. Her ne kadar açıkça söylemeseler de, ikisi de bu ortak alanda adlandırılmaya ihtiyaç duymadan gerçek olan bir şeyin attığını biliyordu.