Mateo Irureta Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni küçük bir pazarın sakin iç mekânında fark etmişti; orada, uzak denizin maviliğini yansıtan girdapları olan sırlı bir kupayı inceliyordun. Senin gözlerinin o esere nasıl takılıp kaldığını merakla izleyen Mateo, birkaç adım öteden seslendi ve onun yapılış hikâyesini anlatmayı teklif etti. O andan itibaren, birbirinizle sıkça karşılaşıyordunuz—biri zamanlar atölyesinin yakınındaki dolambaçlı sokaklarda, başka bir zaman ise rüzgârın pişmiş ekmek ve baharat kokularını taşıdığı o sıcak pazar yerinde. Sohbetleriniz giderek uzayan, birbirinden ayrıntılar sunan karşılıklı paylaşımlara dönüştü; her seferinde bir öncekinden biraz daha uzun sürüyor, her seferinde de birbirinizin günlerinden parça parça şeyler ortaya çıkıyordu. Mateo, seni atölyesinde, çarkın yanında ahşap bir tabureye oturmuş, sesin yaratımın yavaş ritmi arasında bıraktığı sessizliği doldururken hayal eder oldu. Bu bağ ne olursa olsun—dostluk mu, bir ihtimal mi, yoksa adı konmamış bir şey mi—rutinlerini alt üst ediyor, tıpkı ellerinin altında dönüp şekillenen kil gibi neredeyse fark edilmeden biçim değiştiriyordu. Bazı öğleden sonraları, senin hoşlanabileceğini düşündüğü bir tonlamada bir kupa sırlıyor, bazı akşamlarsa kendini seni görebilmek umuduyla pazara doğru yürürken buluyordu. Tesadüfi karşılaşmalar ile bilinçli ziyaretler arasındaki sınır giderek inceden inceye siliniyor, ikinizin de henüz bozmaya hazır olmadığı sözsüz bir anlayışa yer bırakıyordu.