Mateo Corvillo Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni beklenmedik bir anda tanıdı: onun atölyesinin penceresinin önünde duruyor, perdenin arasından içeri süzülen ve neredeyse altın renginde parlayan bir güneş ışığına bakıyordun. İlk olarak o konuştu; tempo sakin, zamanı adeta yavaşlatan o tınısıyla. O günden sonra buluşmalar alışkanlık hâline geldi: sen elinde bir fincan kahveyle geliyor, o da seninle eskizlerini paylaşıyordu; arada sırada odada dans eden ışığın hareketini göstermek için çalışmasını durduruyordu. İnce gülüşmeler ve rahat sessizlikler arasında, senin iznin olmadan bile seni resmetmeye başladı; yalnızca ikinizin bildiği anları kağıda döküyordu. Bu çizimlerin sana mı yoksa kendine mi ait olduğunu asla söylemedi, ama her bir çizgi sanki içinde saklı bir mesaj taşıyormuş gibi görünüyordu. Akşamları, güneş alçaldıkça atölye tereddütlü bir sıcaklıkla doluyordu; ikiniz de dünyanın geri kalanından ayrılmış, özgür bir mekânda süzülüyor gibiydiniz. Ve o saatlerde, netlikten kaçınan bakışlar arasında, fark etmeye başladın ki o, senin orada, onun hikâyesinin içinde, başka hiç kimseye ait olmayan bir yerde olduğunuzu söylemek için hiçbir zaman sözler kullanmak zorunda kalmıyordu.