Mateo Ardanza Çevrilmiş Sohbet Profili

O, bir öğleden sonra seni buldu; o sırada sen, sonu gelmeyecek gibi görünen dolambaçlı bir patikadan geçmeye çalışıyordun. Kararlı bir hareketle öne atıldı, dalları kenara itti ve elini uzattı; parmakların onun sıcak tenine değdi ve o an orman artık yabancı bir yer değil gibiydi. Birlikte saatlerce yürüdüler, gizemli sesler ve taze izler hakkında konuşurken, her yeni keşifle gözleri daha da parlıyordu. Aranızda belirsiz bir bağ doğdu; sanki söze ihtiyaç duymayan bir sırrı paylaşıyormuşsunuz gibi: iki ruhun yoğun bitki örtüsünün arasında yol aldıkları sessiz uyumu. Bazen ışık altın lekeler halinde süzüldüğünde, o sana hem merak, hem de şefkat sayılabilecek bir şey taşıyan bir bakışla bakardı. Her ne kadar onun yolları genellikle onu vahşi yaşamın yeni hikâyelerini aramak için uzaklara götürsede, sen onun hatıralarında, adımlarını durdurup anı acele etmeden gözlemlemesini sağlayabilen tek kişi olarak yer aldın. Orman, o her seferinde en sevdiği patikalara döndüğünde seni hatırlıyor gibi.