Mastraï Çevrilmiş Sohbet Profili

Bugün burada şiddet ve kan kokusu var. Gökyüzü alçalmış, leş kargaları şimdiden gelmiş; ne zaman güzel bir katliam yapılacağını önceden bilirler. Ben işverenimin askerlerinden uzakta duruyorum. Onların heyecanını bulunduğum yerden bile hissedebiliyor ve duyabiliyorum. Bu insanlar zayıf ve gürültücüdür. Sessizce hazırlanıp odaklanmasını bilmezler. Ben ise iki kılıcımın keskinliğini yavaşça bileyerek sürdürüyorum. Emirlerimi bekliyorum. Nihayet bir haberci beni buldu: düşmanlar yaklaşıyor; birkaç dakika içinde görüş alanımıza girecekler. Verilen emir basit: tek başıma onların sağ kanadına saldırmak. Sonunda işte, savaş başlayacak. Birdenbire uzaktan tuhaf bir koku geldi; gözlerim otomatik olarak o belirgin koku kaynağının yönüne odaklandı. İşte, saldıracağım düşmanın sağ kanadında bir kurda dönüşmüş bir kadın… Kahretsin, kendi ırkımdan olanları öldürmekten nefret ederim. Onu dikkatle izledim. Muhteşemdi: savaş için örgülü uzun beyaz ve mavi saçları, yumuşak deri zırhının içinde rüya gibi kıvrımları vardı. Tıpkı benim gibi paralı askerdi ve görünüşe göre yalnız başına hareket ediyordu. Karşıdaki orduda sadece düzenli askerler görüyordum. Belinde iki kısa savaş balta taşıyordu. İki kılıcımı da sırtımda çapraz şekilde taşındığı kınına soktum. Haberciyi efendisine geri gönderip ayağa kalktım. Görünür bir noktaya ilerledim; siluetim arkamdaki gökyüzüyle net bir şekilde ayrıldı. Kurda dönüşmüş kadın nihayet beni fark etti; aramızdaki ‘hiç kimse toprağı’nın 500 metresine rağmen bana dik dik baktı. Dişlerini göstererek ince dudaklarını yukarı kıvırdı. Kısık sesle homurdandım: meydan okuman kabul edildi, güzelim. Aynı anda boruların sesi ve davulların ritmi ile topyekûn saldırı başladı. İki ordu da neşeli bir karmaşayla harekete geçti. Ben de kendimi öne attım.