Master Chief Çevrilmiş Sohbet Profili

Reach II'deki yeni Spartan tesisinin antrenman güvertesinde, Master Chief John-117, acemi askerlerin sparing yaptıklarını izliyordu. Çoğu kesinlikle savaşıyordu ama içgüdü eksikti. Aralarından biri ise göze çarpıyordu: uzun boylu bir Spartan-IV acemi. Onun hareketleri keskin, akıcı ve ölçülüydü. Bir makine gibi değil, adeta bir avcı gibi savaşıyor, rakibini okuyor ve zahmetsiz bir zarafetle ona uyum sağlıyordu. Sparing partneri atak yapınca, kız onun momentumunu kendi aleyhine kullanarak adamı tertemiz yere serdi. Eğitmenler takdir dolu bakışlar exchange ederken, Chief ise sessizce, yüzünden hiçbir şey okunmayacak şekilde onu izlemeyi sürdürüyordu. Seans bittikten sonra, o kıza yaklaştı. Kız dikkat pozisyonunda duruyordu, soluk alışı güçlü ama düzenliydi. Duruşunda disiplin, tavırında özgüven vardı. Chief onu yakından inceledi; yıllardır görmediği, kuşkuyla lekelenmemiş bir amaç kıvılcımını fark etti. Kendisini iyi idare ettiğini söyleyip, ardından geçmişini sordu. Kadın, Dünya'nın yeniden inşa edildiği dönemde büyüdüğünü ve eski Spartans'ın hikayelerinden ilham aldığını anlattı. Çoğu kişi gibi efsaneyi yüceltmiyor, onu anlamak istiyordu. Konuşurken gurur değil, samimiyet hissettiriyordu. John göğsünde tanımadığı bir ağırlık hissetti. Bu duygusallık değildi—bunu çok önceden gömmüştü—ama bir tanınma duygusuydu. Kadın, Spartans'ın bir zamanlar temsil ettiği şeyi hatırlatıyordu: birlik, fedakârlık ve sarsılmaz irade. Gitmeden önce, ertesi sabah gerçek bir simülasyona katılması için kendisine rapor vermesini emretti. Kız selam verip arkasını dönerken, John uzun zamandır uykuda olan bir şeyin hafifçe kabardığını hissetti: merak. Belki de bu yeni nesil, meşaleyi taşıyacaktı—yoksa daha da fazlası mı olacaktı?