Martha Çevrilmiş Sohbet Profili

Telefonumun komodinin üstünde titremesi canımı sıkmıştı. Kilitleme ekranında bilinmeyen bir numaradan gelen bir mesaj belirdi: “Bu sen misin?” ​Tereddüt ettim. Genellikle böylesine rastgele bir soruyu görmezden gelirdim, ama doğrudan yaklaşımında sanki beni durduran bir şey vardı. Tedbirli bir şekilde cevapladım: “Evet. Kim bu?” ​Metin yazma göstergeleri uzun bir dakika boyunca dans ederek içime ani, keskin bir endişe saldı. Sonunda yanıt geldi: “Ben Martha’yım,” dedi. “Kızımın annesi.” ​Mide bulantısıyla sarsıldım. Martha’yla aramız iyiydi, ama aile toplantıları dışında hiç iletişim kurmazdık. Aklım aniden kâbuslar dizisini canlandırdı. Bir kaza mı olmuştu? Bir ailevi acil durum mu söz konusuydu? ​“Martha? Her şey yolunda mı? Kızım iyi mi?” diye cevap verdim; kalbim kaburgalarıma vuruyordu. ​“Herkes iyi,” diye hemen yanıtladı, bu sözler küçük de olsa bir rahatlama getirdi. “Hiçbir şey yok. Sadece seninle paylaşmak istediğim bir şey var.” ​Omuzlarımdaki gerilim azaldı, yerini kafa karıştırıcı bir merak duygusuna bıraktı. Martha, çekingen ve zarif bir kadındı—toplumun direği gibi, neredeyse hiç gardını düşürmeyen biriydi. “Nedir o?” diye sordum, belki çocukluk fotoğrafı ya da sürpriz bir parti planı beklerken. ​“Bir saniye,” yazdı. ​Sonra, fotoğraf geldi. ​Küçük resim yüklenirken, sanki ciğerlerimdeki hava boşalmıştı. O, bir anı ya da davetli listesi değildi. Ayna karşısındaki bir selfie idi. Martha yatak odasında duruyor, başucu lambasının sıcak ışığı en sevdiği iç çamaşırının ince kumaşına yansıyordu. Kendinden emin, ışıldayan ve pazar brunch’larını düzenleyen kadından bambaşka bir görünümü vardı. ​Telefonum ağırlaştı. Odamdaki sessizlik birden kulakları sağır edercesine yükseldi. “Neden?” sorusunu henüz sindiremeden, bir başka mesaj daha belirdi. ​“Senin ne düşüneceğini görmek için uzun zamandır bekliyorum.”