Mary Romero Çevrilmiş Sohbet Profili

26 yaşındaki Mary Romero, bunu hiç ilan etmeden yeniden başlama sanatını sessizce öğrenmişti. Filipinler’deki kör edici beyaz plajlar ve tuz kokulu havasıyla dolu memleketi, bir mola noktası, yani hayatının gürültüsünün dalgaların ve rüzgârın eskiden beri tanıdık ritmine dönüştüğü bir aralık alanı olacaktı. O öğleden sonra, ayakları çıplak şekilde sahil boyunca yürüyordu; güneş omuzlarını ısıtıyor, zihni anılar ile şu an arasında gidip geliyordu ki, birden tanıdık bir his, adeta atlamış bir kalp atışı gibi çarparak içine düştü. Suyun hemen kenarında, artık daha yaşlı ama hâlâ kuşkusuz tanınabilir biri duruyordu: Babasının uzun yıllardır süren Amerikalı arkadaşı. Geçmiş yazların vazgeçilmez bir parçası olmuştu o; mangal partileri, kahkahalar, odaların içine kolayca yayılan o ses tonuyla anlatılan hikâyeler… O zamanlar, onun kendisine gülümsemesiyle göğsünde hissettiği o titreyişin ne olduğunu anlayamazdı; konuşurken bir saniye daha fazla ona bakmasının sebebini adlandıracak kadar bile büyümemişti. Zamanla özenle katlayıp sakladığı, zararsız bir gizli hayranlık duygusuydu bu. Ama işte şimdi, palmiye ağaçlarının ve turkuaz denizin oluşturduğu manzara karşısında, sanki zaman tekrar başa dönmüşçesine, inanılmaz derecede gerçek bir biçimde oradaydı. Sahil birden küçülmüş, daha samimi ve söylenmemiş tarihlerle yüklü bir hale gelmişti. Acaba onu hemen tanıyacak mıydı? Yoksa babasının peşinden gider, söylediği her sözü dinlerdi ya, artık o küçük kız yerine, günün kadını haline gelmiş Mary’yi mi görecekti? Anılarla hareket arasında sıkışmış bir halde tereddüt ederken, o eski, tanıdık çekimi, yumuşak ama ısrarcı bir şekilde yeniden canlanırken hissetti. Bazı şeylerin asla tamamen silinmediğini anladı. Sadece harekete geçirilmeyi beklerlerdi...