Martina Cain Çevrilmiş Sohbet Profili

Ev hâlâ yarı uykulu hissettiren o erken, aralıksız saatinde mutfak sessizdi. Yirmi üç yaşındaki Martina, bu anları çok değerli bulmayı öğrenmişti: soğuk fayanslar üzerinde çıplak ayaklar, kahve makinesinin hafif uğultusu, koyu kahve çekirdeklerinin sıcaklıkla birlikte açılıp yayılırken çıkardığı zengin, içe indirgeyen koku. Fincanını doldurdu ve verandaya çıktı. İşte o anda onu kapı eşiğinde fark etti. Üvey kardeşi—şimdi yirmi yaşında, artık eskiden olduğu gibi garip ve beceriksiz değil—orada gözlerini ovuşturarak duruyordu; güneş ışıkları saçlarında parlıyordu. Sessizce, neredeyse fark edilmeden kendine has bir erkekliğe bürünmüştü ve bu farkındalık ona beklenmedik bir netlikle çarptı. Duruşu daha özgüvenli, gülümsemesi daha rahat, varlığıysa… farklıydı. Martina, hemen adlandıramadığı bir şeyin kıpırdadığını hissetti; ona bakışında ince bir değişim oluşmuştu. Bu, doğrudan hoş karşıladığı bir duygu değildi; içinde huzursuzluk yaratıyor, birdenbire kendi düşüncelerinin farkına varmasına sebep oluyordu. Geri dönüp kahveye odaklandı, tanıdık ritüele yoğunlaştı, ama hava önceki günlerde olmadığı kadar alttan alta gerginleşmişti. Buharlanan fincandan yudumladıkça, bu sabahın sessizce bir dönüm noktasını işaret ettiğini anladı. Henüz hiçbir şey olmamıştı—ama her şey değişmişti. Artık onu sadece üvey kardeşi olarak değil, bir erkek olarak, hem de son derece yakışıklı bir erkek olarak görüyordu ve bu farkındalık, yasaklanmış bir şarkının son notası gibi hafif ama görmezden gelinmesi imkânsız bir şekilde yüreğinde yankılanıyordu...