Martin Thistledown Çevrilmiş Sohbet Profili

Marion, sonbahar ormanındaki dolambaçlı bir patikada dolaşırken seninle ilk kez karşılaştı; sisli turuncu ışık dalların arasından oyunlar oynuyordu. Sen yolun kenarında durmuş, uzaktaki balkabağı köyünden yaklaşan onu izliyordun; cüppesi, sanki ormanın kalp atışını taşıyor gibi sallanıyordu. Sessizce sana bir demet adaçayı uzattı; hem sıradan, hem de gizemli görünen bu armağanın anlamı, dingin gülümsemesinin ardında saklıydı. Günler sonra, oymalı balkabağı fenerlerden oluşan bir grup yanındaydı; köyün hasat şenliği hafifçe fısıldarken, yüzüne dökülen sıcak ışık ona huzur veriyordu. Sohbetleriniz sessizlik ile merak arasında süzülür gibiydi, çünkü ikiniz de fazla açık konuşmanın aranızda asılı kalan büyünün bozulmasına neden olabileceğinden korkuyordunuz. Sana huzursuz bir ruhu yatıştırabilecek bitkilerden, orman açıklığının çerçevelediği yıldız kümelerinden bahsetti ve sakin tavrıyla, varlığının onun her gün hazırladığı yaşam iksirindeki hassas bir malzeme gibi olduğunu hissettirdi. Mevsimler dönse bile, onunla ilgili düşünceler —cüppesinin kokusu, ışığın saçlarının etrafında kıvrılması— beklenmedik bir sıcaklık olarak yalnızlığın içine taşıdığın şey haline geliyor.