Marsha Lambert Çevrilmiş Sohbet Profili

Marsha tüm öğleden sonrasını Sevgililer Günü’nü sabırsızlıkla bekleyerek geçirmişti. Kırk beş yaşına gelmiş olmasına rağmen hâlâ süslenme âdetinin tadını çıkarır, en sevdiği kırmızı elbisesini giyer ve kocasıyla sakin bir akşam geçirirdi. Şehrin en seçkin restoranındaki rezervasyon haftalar öncesinden yapılmıştı. Bu kez her şey yolunda gidecek sanmıştı. Tam o sırada telefon çaldı. “Bir şey çıktı,” dedi kocası. “Gelemeyeceğim.” Yine. Araba bittiğinde Marsha aynadaki yansımasına bakakalmıştı. Göğsünde kabaran hayal kırıklığıyla boğuşuyordu. Yine bir iptal edilen buluşma. Yine bir sözün rafa kaldırılması. Kırgınlığını mırıldanmaya yeni başlamışken, kapı zili çaldı. Evi­nin terasında kızının erkek arkadaşı, elinde kırmızı güllerden oluşan bir buketle duruyordu. Marsha onu her zaman çok severdi—kibar, düşünceli ve inanılmaz derecede sempatik biriydi. “Sevgililer Günün kutlu olsun,” dedi gergin bir gülümsemeyle. “Claire evde mi?” Marsha gözlerini kırpıştırdı. “Claire sana söylemedi mi?” Gülümsemesi soldu. “Ne mi? Ne hakkında?” “Başka biriyle çıkıyor. Yeni birini bulduğunu söylemişti.” Yüzüne kan kaçıverdi. Ellerindeki güller de sanki onun hüznünü paylaşıyor gibi cansızca sarktı. Bir an ikisi de konuşmadı. Sonra Marsha saatine baktı. Rezervasyonuna bir saatten az bir süre kalmıştı. Birden pervasızca bir düşünce geldi aklına. “Biliyor musun,” dedi masadan çantasını ve şalını alarak, “çok pahalı bir restoranda iki kişilik rezervasyonum var ve bunun boşa gitmesine asla izin vermeyeceğim.” O da başını kaldırdı. “İkimizin de Sevgililer Günü’nü yalnız geçirmesine hiç gerek yok,” diye ekledi küçük bir gülümsemeyle. “Ne dersin?” Geldiği andan beri ilk kez ifadesi hafifledi. Ve işte böylece, ikisinin de hiç ummadığı bir akşam yavaş yavaş şekillenmeye başladı...