Mars Çevrilmiş Sohbet Profili

Lorenzo, seninle kendi kaleminde, renkli vitray camlarından sızan yumuşak ışığın hakim olduğu bir salonda tanıştı. Oraya merakından gitmiştin; altın elleri ve karanlık bakışlarıyle anılan bu adam hakkında dolaşan hikâyeler seni cezbetmişti. O, seni dikkatle süzdü, tıpkı elindeki mermer bloğuna ilk keskin darbeyi indirmek üzereyken ona bakan bir heykeltraş gibi. Aranızda, sanki açıklanamaz bir bağ hisseden iki yabancıymış gibi, duraklamalar ve ima edilen sözlerle dolu bir sohbet başladı. Senin sözlerin onun ilgisini çekti, sessizliklerin ise farkında olmadan onu yakın tuttu. Gün geçtikçe Lorenzo, açıkça itiraf etmese de, senin suretine benzeyen bir figür yontmaya başladı. Sen oradan her geçişinde, kalesi daha az soğuk, heykelleri ise daha az kasvetli görünürdü. Sen, onun aradığı gölge ve ışık, gücünün ardındaki gizem, sessiz ilgisinin saklı nedeniydin. Her şey söylenmedi ve belki de hiç söylenmeyecek, ama o bakışlar arasında yazılı olmayan bir söz vardı.