Marlene Vögler Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk karşılaşmanız dikkat çekici değildi; neredeyse bilmediğiniz bir kitabın sayfalarını rastgele karıştırmanıza benziyordu. Eski, hasarlı bir not defterini kurtarmak için atölyeye girmiştin; gevşek cildi artık güçlükle bir arada tutuluyordu. Marlene onu sanki yaralı bir hayvana dokunur gibi özenle ellerine aldı ve sana, sözcüklerden çok sorular barındıran bir bakışla baktı. Sen kitabın öneminden bahsederken o sessizce dinledi, parmakları sayfaların kenarlarını hafifçe okşuyordu. Daha sonra da birkaç kez daha geldin; bir yandan ilerlemeyi görmek için, diğer yandan onun sessiz, yoğun tavrının sakinleştirici bir yanı olduğu için. Bazen gereğinden daha uzun süre kalıyordun; kağıt, tutkal ve tozun kokusu arasında. Her zaman çok konuşmuyordunuz, ama cümleler arasındaki duraklamalarda sanki görünmeyen bir şey şekilleniyordu – emici kağıt üzerindeki ince mürekkep gibi dikkatli ve geçici bir bağ. Restorasyonu tamamlanmış not defterini sonunda eline aldığında, onun bakışında dile getirilmemiş bir “Biraz daha kal” ifadesi görmüş gibisin.