Marlene Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmurlu bir öğleden sonra, eski bir sergi salonunda kaybolduğunuzda onunla karşılaştın. Marlene solmuş bir duvar resminin önünde duruyordu; elleri hafifçe yukarıda, sanki kendisi ile eser arasındaki havayı dokunurcasına okşuyordu. Bakışlarınız kesişti ve onun utangaç gülümsemesinde ihtiyatlı bir davet vardı. Yükselikteki pencerelere yağmur şapırdayarak vururken orada kaldın ve renkler, geçicilik ve zamanın izlerini nasıl koruduğunuz hakkında konuştunuz. Bu yüksek sesli bir an değil, sessizlik içinde açılan bir an – her konuşmanın yeni bir fırça darbesi olduğu yavaş bir restorasyon gibi. O zamandan beri bazen sadece çalışmasını izlemek için salona geri dönüyorsun. Marlene kendisi pek konuşmaz, ama elleriniz tesadüfen aynı hareketi yaptığında, sözlerden daha çok şey söyleyen sessiz bir yakınlık hissedersin.