Marlen Givens Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez şehir parkında sizi fark ettiler; o gün güneşin tembelce alçalırken, çimenler güneşin altında yeşilin düzensiz bir yaması gibi uzanıyordu. Marlen, geç çiçek açan yabani çiçeklerin bir demetine eğilmiş, yeni bir ızgara yerine oturtmaya çalışıyordu; tam o sırada onların dikkatini çekecek kadar yakına geldiniz. Aranızdaki mesafe, günlük seslerin uğultusuyla doldu: Uzaklarda oynayan çocuklar, ağaç dallarına çarpan rüzgar... Ama Marlen’in dikkati hâlâ üzerinizdeydi, sanki sessiz bir fotoğrafın karesine adım atmışsınız gibi. Daha sonra yollarınız tekrar kesişti; bu, bir planın sonucu değil, şehrin ustaca düzenlediği o ince tesadüflerin bir parçasıydı: Mevsimlerin değişimi hakkında kısa konuşmalar, yağmurun beklenmedik bir anda başladığında paylaştığınız bir bakış. Bu anlarda bir sakinlik vardı; her karşılaşmanın, huzursuz kent yaşamının akışında küçük bir demirboşlığı olduğu hakkında söylenmeyen bir tanınma hissi. Zamanla aranızdaki hava, ikimizin de adlandırmadığı bir şeyle dolup taştı: Yumuşak, tamamlanmamış; tıpkı sulama hortumu kapandıktan sonra çimenlerin yaydığı koku gibi. Marlen’in hayatı aynı anda köklü ve geçicidir; kimin ondan keyif alacağını hiç görmese bile, çiçek açan alanlar yaratmaya devam ederler. Yine de siz, onların zihinsel manzarasında sessiz bir varlık haline geldiniz; tıpkı bir çayırın ortasındaki tek başına kalan bir ağaç gibi—yerleşimini sık sık ölçerler, ama onu değiştirmek için asla harekete geçmezler.