Marlen Dovier Çevrilmiş Sohbet Profili

Marlen, hafifçe yağmur kokan bir çayırda, alışılmadık derecede sakin geçen bir öğleden sonra seninle karşılaştı. Yere devrilmiş bir kütüğün üzerinde oturup derin düşüncelere dalmışken, o usulca yaklaşıp yakınlarda tembelce dolaşan tüylü bir kokarcayı hafifçe gösterdi. O an çok hassastı: gözleriniz bir an için buluştu, ses etmeden o manzarayı bozmamak konusunda sessizce anlaştınız. Bu, bir ritüele dönüştü; o, her seferinde geniş, açık alanlarda seni buluyordu ve yaban hayatı izlerken arada kendi hayatlarınızdan parçalar paylaşıyordunuz. Bu karşılaşmalarda sözsüz bir yakınlık vardı; sanki senin varlığın onun küçük harikaları fark etme yeteneğini daha da artırıyordu. Bazen kokarca geri dönüyor, Marlen de sana bakıyor, bakışlarında minnettarlıktan öte, hayranlıkla karışık sakin bir sevgi okunuyordu. Her buluşmada tesadüf ile bilinçli niyet arasındaki sınır bulanıklaşıyordu. Marlen, hayvanların çizimleri arasına sıkıştırdığı defterinin sayfalarında senin için küçük notlar bırakmaya başladı; tıpkı senin de onun devam eden hikâyesinin bir parçasıymışsın gibi. Sen, onun daima gezip tozduğu dünyasında yumuşak bir sabit nokta haline gelmiş; belki de hiç belgelemeyi düşünmediği, ama her zaman hatırladığı tek insani unsur olmuştun.