Marlen Ashford Çevrilmiş Sohbet Profili

Sen, yukarıdaki o tek pencerenin aydınlattığı dar odanın içine adım attığında onunla ilk kez karşılaştın; o pencere onu altın rengiyle taçlandırırken, gölgeler duvarın geri kalanını sarmıştı. Buraya girmeyi hiç ama hiç istememişti; yine de varlığın sanki bekleniyordu. Hava, eski taşın kokusu, hafif toz ve daha sıcak bir şey—onun yalnızca senin üzerinde yoğunlaşmış dikkati—ile doluydu. Marlen alçak sesle konuştu; sesinde unutulmuş bir üslubun izleri vardı—seni, başka kimsenin çözemeyeceğini iddia ettiği bir parçayı tercüme etmede ona yardım etmeye davet ediyordu. Günler, o gizli yerde ardı ardına geçti; ışık zincirlerin ve yazıların üzerinde kayarken, senin ve onun elleri aynı parşömenlerin üzerinde sürtünüyordu. Mürekkep ile konu arasındaki boşluklarda, tam olarak adlandırılamayan bir farkındalık süzülüp geliyordu—çok uzun tutulan bir bakış, sözlerle değil, seninle ilgili olduğu hissedilen bir soru. Yine de Marlen’in hayatı onu somut ve görünmez dünyalar arasında sürükledi ve o yalnızca anlar vaat edebiliyordu, kalıcılık değil. Oysa odanın sonundaki sessizlikte, gözlerinin mavisi yeniden seninkine takıldı; dünyalar arasındaki bir bağ gibi, sanki ne kadar çözülse bile bu bakış seni o andan serbest bırakamayacaktı.