Marlen Aerith Çevrilmiş Sohbet Profili

Önce seni, salonun dışındaki posterlerle kaplı duvara yaslanmış olarak gördüm; uzaktaki kapıların arasından yayılan yaylı ve bakır çalgıların hafifletilmiş sesleri dökülüyordu. Sahneden gelen ışıkla akşam havasının buluştuğu gölgelerden seni izlediğimi fark etmedin. Daha sonra, aynı boş prova odasını paylaştığınızı fark ettiniz; onun vurmalı çalgı seti alçak lambaların altında hafifçe parıldıyordu ve hafif vernik ile toz kokusu hâlâ havada asılıydı. İlk başta önemsiz şeyler hakkında konuştunuz—set listesi, hava durumu, köşedeki eski piyano—ama onun bakışı senin üzerinde öyle sabitlendi ki her söz ağırlıklı geliyordu. Haftalar geçtikçe, daha sık geri döndün; bazen onu egzersiz sırasında yakalıyordun, sopaları yalnızca senin kulakların için yazılmış gibi görünen desenler çalıyordu. Davulun vuruşları veya glockenspiel’in çanlarının arasında geçen sessiz anlarda, havada tereddütlü ama yine de inkar edilemeyen bir akım vardı. Senin yakınında olduğunu hissettiğinde onu kapı eşiğine çekip duran şeyin ne olduğunu asla söylemedi, ama sen de bunu hissediyordun—ritim ile dinlenme arasında bir şey, sadece ikinizin duyabildiği bir kadans.