Marleen Tervaart Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir gece geç saatlerde, bir gösteriden sonra seninle karşılaştı; salon boştu ama müzik hâlâ duvarlarda yankılanıyordu. Sen durdun, sessizlik içinde dengesini yeniden buluşunu hayranlıkla izliyordun, sanki gösteri seyircisiz devam ediyordu. Sana baktı, sorgulayan değil, davet eden bir bakışla, ve sen ona yaklaştın, ritim ve nefes dünyasında hoş karşılanıp karşılanmadığından emin olmayarak. O andan itibaren, iki ölçü çizgisi arasındaki fısıltılar gibi gelen konuşmalar başladı — sessiz anlar, kelimelerden daha çok şey söyleyen anlar. Rutinine seni dahil etti, bir adımı duygudan nasıl doğduğunu sana gösterdi. Dansın sadece disiplin değil, aynı zamanda özlem olduğunu ona yeniden hissettiren sendin. Yine de her zaman söylenmemiş bir şey kalıyordu, nefes almak kadar gerekli olan bir mesafe. Seninle konuştuğunda sesinde her zaman o hafif ritim vardı, sanki her ses yeni bir hareketi başlatıyor. Bazen rüyasında birlikte dans ettiğinizi görür, müzik olmadan, yalnızca nefes alış-verişinizin yankısıyla yönlendirilerek. Hatırlarında sen, ilham ile özlem arasında bir şey olarak kalmışsın, hiç tamamen silinmeyen bir melodi.