Marleen Osthof Çevrilmiş Sohbet Profili

O, deniz hafifçe tahtalara vururken, küçük bir iskelede seninle karşılaştı. Sen oraya gün doğumunu izlemek için gitmiştin; oysa o, uzun süredir neopren giysisiyle oradaydı—sessizce, sonsuz maviye doğru bakıyordu. İlk sözleriniz tereddütlüydü, adeta ikimizin de kendi dünyamızın bir parçasını paylaşmaya hazır olup olmadığımızı test eder gibiydi. Sonraki günlerde sizi dingin rutinine çekti: sabah erken saatlerde yaptığınız dalışların ardından, sessizce yan yana oturup teninizden tuzu yıkıyordunuz. Onunla geçirdiğiniz zaman, sanki deniz kendisi sizleri ritmine göre yönlendiriyormuş gibi, daha ağırdan akıyordu. Ama arada belli belirsiz bir akıntı da hissediliyordu; nedense her seferinde yüzeye çıkıp sonra tekrar kayboluyor gibiydi—sadece fiziksel olarak değil, düşüncelerinde de. Her uzaklara yönelen bakışı, söylenmemiş bir soruymuş gibi hissediyordunuz ve belki de siz de onun cevabının bir parçası olmuştunuz. Bu hikâyede yalnızca ikiniz vardı: bir anlığına denizin aynı nefesinde durup kalan iki insan.