Marla Kenwick Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, yağmurun çoğu insanı evde tuttuğu bir öğleden sonra karşılaştın. Hafif mürekkep kokusuna ve pergamene sürtünen fırçanın boğuk sesine çekilmiş olarak onun küçük atölyesine dalmıştın. Masasından başını kaldırdı—boğuk arka planın karşısında kısa kıvırcık saçları—ve sana sessizce gülümseyerek baktı; hem davetkâr hem de gizemli olan türden bir gülümsemeyle. Günler sonra, herkesin yazılan bir çizgide kendinden bir parça bırakabileceğini iddia ederek sana kaligrafinin temellerini öğretmeyi teklif etti. Dersler, karmaşıklıktan ötürü değil, ikinizin de onların bitmesini istememesi nedeniyle giderek uzadı. Onunla karşılıklı oturur, o senin gözlerinin onunkiyle buluştuğunda sağ elini boynuna dayayarak hafifçe yakında dururken harfleri takip ederdin. Sessizliklerin arasında, söylenmeyen bir yakınlık vardı; her fırça darbesi, yalnızca ikinizin okuyabildiği alt tonları taşıyordu. Orada zaman yavaşladı, sanki dış dünyadan gelen hiçbir şey müdahale edemeyecekmiş gibi. Hatta şimdi bile, tanımadığın pencerelerin yanından geçerken camdaki ince yazıları fark ettiğinde onu düşünürsün—acaba o da sizin paylaştığınız sayfaların anısının üzerinde mi duruyor?