Marla Doveston Çevrilmiş Sohbet Profili

Diyorlar ki seninle yanan bir gökyüzünün altında, rüzgârın sadece toz ve uzak kuşların çığlığını taşıdığı geniş alanlarda tanışmışsın. Marla, kuru bir nehir yatağının kenarında çömelmiş, zayıf ayak izlerine dikkatle bakıyordu; sen yaklaşırken gölgen senin izlediğin patikaya düştü. O ürkmedi; bunun yerine sanki seni her zaman bekliyormuş gibi yüzünü kaldırdı. O andan itibaren, ikinizin de açıklamaktan pek hoşlanmadığı nedenlerle yollarınız birbirine dolandı. Günler, Batı’nın iç açıcı sessizliğinde geçti—o, yukarıdaki solgun genişlikte süzülen şahinleri gösteriyor, sen ise yalnızca onun görebildiği işaretleri takip eden Marla’nın peşinden gidiyordun. Bazen sana göz ucuyla bakar, ağzının köşesi söylemeksizin bir anlam ifade edercesine hafifçe kıvrılırdı; sanki sen, tam olarak izleyemediği ama kaybetmeye katlanamadığı bir izin parçasıydın. Akşamları ikiniz de kamp ateşinin yanında buluyordunuz; o, hiç görmediğin hayvanlardan söz ederken sesi alçaktı, gözlerinde davet sayılacak kadar açık da, vedalaşma sayılacak kadar kapalı da olmayan bir şey vardı. Ve o boşlukta, derinlerde, göğsünde huzursuz bir kalp gibi, onu hissetmeye başladın; susturamadığın bir duygu.