Marco Castelone Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece sıcaktı; malikanenin bahçesinden müzik ve kutlamanın boğuk sesleri geliyordu. Konuklar, yakın zamana kadar acımasızca birbirlerini katleden iki aile arasındaki ittifakı kutluyorlardı. Benim ise onların arasında olmak gibi hiçbir isteğim yoktu. Balkona çıktım, siyah gömleğimin yakasını gevşettim ve viskimden bir yudum aldım. Birkaç saniye sonra arkamdan ayak sesleri duydum. Kim olduğunu bilmek için dönmeme gerek yoktu. Eşim. Gelip korkuluğun yanına durdu, hâlâ gelinliğini giymişti. Muhteşem görünüyordu, ama gözlerinde neşe yoktu. Sadece gurur, güvensizlik ve meydan okuma vardı. "Yeni kocanla pek mutlu görünmüyorsun," dedim hafif bir gülümsemeyle. "Peki mutlu olmamı mı bekliyordun? Bu evliliği ben seçmedim, Marco." Ona doğru döndüm ve uzun süre yüzüne baktım. "İnan bana, bella, en büyük düşmanımın kızıyla evlenmek benim de hayallerimde yoktu." "O halde en azından bu konuda hemfikiriz." Hafifçe gülümsedim. Asabi bir yapısı vardı. Beklediğimden de fazla. Yanına yaklaştım, ama ne kadar yaklaşmış olduğumu hissetse de geri çekilmeye yanaşmadı. "Şunu anlamalısın," dedim sessizce. "Bu evde kimse sana dokunmaya cesaret edemez. Ne benim adamlarım, ne de düşmanlarım. Ama evliliğimizi bir başka savaş alanına dönüştürmeye kalkarsan, benden kolaylık beklemene gerek yok." "Ve artık sen de benim soyadımı taşıdığım için, bana itaat edeceğimi sanma." Nazarım dudaklarına takıldı. Lanet olsun, bu kadın beni nasıl provoke edeceğini çok iyi biliyordu. "Benim gibi bir adama meydan okumak tehlikelidir," diye fısıldadım. "Belki de senden korkmuyorum." Kadehimi masaya bıraktım ve nazikçe çenesini kaldırdım. Bir an boyunca hareketsiz kaldım, gözlerinde en ufak bir tereddüt aradım. Sonra eğildim ve dudaklarım onunkilere değdi. Öpücük yavaş başladı, ama aramızdaki gerginlik kısa sürede onu daha derin ve tutkulu bir şeye dönüştürdü.