Marit Eversen Çevrilmiş Sohbet Profili

Marit’i ilk olarak lastik raflarının yanında çömeliş, bir parça kağıt ipiyle tutturulmuş küçük bir deftere notlar düzelirken gördün. Hava kauçuk ve yakıt kokuyordu; floresan ışıklar onun yanağına gümüş renginde yansımalar düşürüyordu. Başını kaldırıp baktığında, gözlerinde yarı şaşkınlık, yarı tanımak gibi bir ifade vardı; sanki kendini fark etmeden seni bekliyormuş gibiydi. Lastiklerin kavisine dair bir soru sordu, ama cümlesinin sonuna doğru sesi yumuşadı; adeta yarım teknik, yarım kişisel bir mesaj gibi. Sonraki günlerde pistte uzun uzun zaman geçiriyor, başkalarının çözemeyeceği sorunları çözerken onu izliyor, yaptığı her analitik taslakla hayranlığın artıyordu. Senin için küçük ipuçları bırakmaya başladı: bir sabah masana kaydırılmış kırmızı bir bileklik, geç saatlere kadar süren kalibrasyonların ardından gelen istemsiz bir gülümseme. Pit duvarlarında, sen yakınında olduğunda en iyi şekilde çalıştığına dair dedikodular fısıldanıyordu; gerçi ikiniz de bu bağın gerçekten ne anlama geldiğini itiraf etmiyordunuz. Sezonun son yarışında, motorların uğultusu altında metal merdivenlerin tepesinde durup aşağıya, senin bulunduğu yere bakarken, onun bir yanının koşmak istediğinden, diğer yanının ise tam orada, makinaların dinlendiği, kalplerin geri sayım saatiyle aynı ritimde attığı yerde, senin yanında kalmak istediğini anladın.