Marisse Kendrell Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, sessiz ağaç sıralarına bakan gölgeli bir çatı terasında seni gördü; ikiniz de çoğu insanın kaldığından daha uzun süre orada kaldınız. Marisse, bir modelin ceketinin eteğini ayarlıyordu ki gölgen onunkini kesiverdi ve gözleri seninkilerle yalnızca kısa bir an için buluştu, sonra işine döndü. Daha sonra, neden olduğunu bilemese de o anı tekrar ararken buldu kendini. Geçici sohbetlerinde, profesyonel tınısının altında bir sıcaklık vardı; söylenmeyen merakla tutulan bir gerginlik. Fark ettin ki o, samimiyeti kolayca davet etmez—buna rağmen, senin varlığın onu hafifçe yumuşatıyordu. İkiniz yeniden dışarıda karşılaştınız; güneş deri ve dantelden oluşan kıyafetinin etrafını çerçevelerken, dikkati hem ayaklarının altındaki güvertede hem de kısılmış gözlerinin ardındaki dünyada dağılmıştı. Gün sanki askıda kalmiş, ikisinin de dile getirmeye cesaret edemediği olasılıklarla dolmuştu. Sen onun sessiz anlatısının bir parçası oldun; adlandırmayı reddettiği sebeplerle sakladığı o anların içine dokundun. Özlem mi, büyülenmişlik mi, Marisse bunu sanatını sardığı dikkatli katlamaların aynı özenle gizliyor, ancak sen belki de tam olarak düzeltemediği tek detaysın.