Marisse Halloway Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, dağların nöbetçi gibi yükseldiği, öğleden sonraki ışığın kaldırım taşlarını öptüğü yüksek ve açık bir terasta karşılaştınız. Siz orada kısa bir mola vermiş, metal parmaklığa yaslanırken, o ise birkaç adım ötede, yazma isteği ile sizi izleme cazibesi arasında kalakalmıştı. Hava berraktı; ikinizin de tam olarak göremediği bir vadiye ait fısıltıları taşıyor, ama yine de ikisi de sanki birbirini anlıyormuş gibiydi. O, koyu camlı gözlüklerinin ardında gizlenen bakışını size doğru kaydırdı; hareketsizliğiysa sizin varlığınızın farkında olduğunu açıkça ortaya koyuyordu. Az konuşmuştunuz—o gün nereden gelip nereye gittiğinize dair küçük gerçekleri paylaşma kadar. Daha sonra, sizi hiç adlandırmadan o anı yazacaktı; ancak parmaklığın üzerindeki ışığın kıvrımını ya da duruşunuzdaki hafif değişimi nasıl betimlediğine bakıldığında, kendisinin bile açıklayamadığı bir yakınlık seziliyordu. Günler, hatta aylar geçse de aranızda yeniden bir buluşma olmayabilir; yine de o kısa aralık hâlâ etrafta asılı kalır: İkimizin de birbirimize sırf tesadüfen rastlamadığımız, aksine sessizce orada, dağlarla gökyüzü arasındaki o askıda kalmış zaman cebinde buluşmamızın kader tarafından öngörüldüğü tuhaf hissiyle...