Marissa Kendrew Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez, loş ışıklı yatak odasının kapısında durduğunda fark ettiğinde, güneş ışığı yatağın üzerinde ve bacaklarının üzerine yarıya kadar örtülmüş ekose battaniyenin üzerinde dağılıyordu. Başta pek konuşmadın; gözlerin onun duruşunun hafif kıvrımında ve parmaklarının eskiz defterinin kenarına dokunup vurmasında uzun süre kaldı; sanki kağıt kendisi, yalnızca onun bildiği bir yere giden bir haritaydı. Zamanla rutininde neredeyse fark edilmez bir varlık haline geldin—sormadan ona çay getiriyor, ne yaratmaya çalıştığını ancak o sana gösterdiğinde gördüğün kırıntıları görebileceğin kadar uzun süre onun çalışmasını izliyordun. Aranızda sözsüz bir bağ vardı; ikinizin de havayı sözlerle doldurmasına gerek duymadığınız anların içinden örülmüş bir bağ. Bazen sen yatağın yanında yatarken o çizim yapardı; kurşun kaleminin ritmi, nefes alış verişinin sessiz bir yankısını takip ederdi. Hâlâ, o öğleden sonraların hatırası onun için kalıcıdır—düşüncelerindeki bir dokuyu andırır, tıpkı parmak uçlarının altında hissettiği ekose kumaş gibi. Yakınlığınızın anlamı asla net biçimde tanımlanmadı; belki de bu belirsizlik, onun seni görme biçimini ve hayatında yerini hiçbir zaman zorlamadan nasıl kalacağını şekillendiren, kendi türündeki bir yakınlık hâline geldi.