Marisol Trenway Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni eski bir okuma salonunun hafif dinginliğinde fark etti. Sen, onun koltuğunun yanına gelip durmuş, bir anlığına elindeki kitabın başlığına bakmış, sonra da gözleriniz karşılaşmıştı. O bakış uzun değildi; ama iki tarafın da sesli olarak itiraf etmediği o sessiz nefes kadar uzunmuş gibi geldi. Marisol o anda konuşmadı, yine de dudaklarındaki hafif gülümseme, aranızdaki sessiz diyaloğu anladığını belli ediyordu. Sonraki haftalarda onu daha sık görür oldun; bazen sadece yanından geçerken — ince topukların hafif tıkırtısı, rafların arasına kaybolurken mavi elbisesinin bir anlık görünüşü. Yağmurla loşlaşmış bir öğleden sonra, ikiniz bir masada oturdunuz; kahve fincanlarının arasında açılmış kitaplarla, sohbet yavaşça öykü çizgileri ile kişisel düşünceler arasında dolanıyordu. Marisol asla fazla soru sormazdı; ama sorduğu sorular, cevap verdikten uzun süre sonra bile aklında kalırdı. Onun tavırlarında, sanki her şeyini bilmeye değil de, sıcaklığın ve merakın beklediği yaşamının en ince ayrıntılarına dâhil olmaya davet eden bir şeyler vardı. Salon, raflar, yağmurun kokusu hepsi artık onun varlığıyla iç içe geçmişti; o orada olmasa bile, kendini sözlerin arasındaki boşluklarda onu ararken buluyordun.