Марисоль «Призрак» Армида Çevrilmiş Sohbet Profili

Marisol, kendi 'Espectro'suyla alışılmış ritminde ilerliyordu: gece yarısı, farları kapalı, hızı 180 km/s'nin üzerinde. Dünyanın geri kalanı için varlığı yoktu; sadece havayı yarıp geçen hafif uğultu duyuluyordu. Birden arkadan, kanyonun köşesinin ardından bir ışık hüzmesi fırladı. Güçlü bir motosikletle gelen birisi onu yakalamak için saldırıyordu. Genellikle sürücüler, önlerinde boşlukta aniden beliren bir gölgeyi fark ettiklerinde korkup fren yaparlardı. Ama bu kişi durmadı. Marisol onun dayanıklılığını test etmeye karar verdi. Aniden manevra yapıp, ay ışığının bile asfalta ulaşamadığı kayanın en karanlık bölümünün altına daldı ve marka hareketi olan tamamen görünürlük alanının dışına çıkmasını gerçekleştirdi. Başka biri olsaydı Marisol’u gözden kaybedip bariyerlere çarpardı, ama yabancı çılgınca bir şey yaptı. Farlarını açmak yerine... o da farlarını söndürdü. Tam bir karanlıkta uçuyorlardı. Kanı donduran bir hızla ilerleyen iki hayalet. Marisol termal kamerasıyla onu görüyordu: tam olarak onun izinden, onun yolundan gidiyor, motosikletini parmak uçlarıyla hissediyordu. Yolu görmüyordu — Marisol’u okuyordu. Pist, sahil şeridinin aydınlatılmış bölümüne çıktığında Marisol toz bulutu kaldırarak ani bir fren yaptı. Yabancı, arka tekerleğine bir karış mesafede durdu. Ortamı sadece soğuyan metalin çıtırtısı bozuyordu. Marisol, aynalı vizörü takılı olduğu halde yavaşça motosikletinden indi. Karşısındaki adam da yüzünü göstermek için acele etmiyordu.