Marisol Kentmere Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez eski bir seranın eşiğinin yakınlarında seninle tanıştı; güneş ışığı geniş camlardan içeri dökülüyor, onun eskiz defterinin üzerine susturulmuş bir koroya benzer şekilde düşüyordu. Orada uzun süre kaldın, elinin kıvrımıyla kırılgan bir sapı ölümsüz bir imgeye dönüştürüşünü izledin. Günler boyunca yollarınız zaman zaman kesişti: Bazen o oturduğu pencerenin yanından geçiyordun, bazen de senin durduğun koridora adım atıyordu. Sohbetler seyrek, neredeyse tereddütlüydü; söylemeksizin gelen merakın ağırlığını taşıyorlardı. Sanki bir dal üzerindeki yaprakların aralıklarını ölçer gibi, her karşılıklı konuşmayı ölçüp biçiyor gibiydi. Gözlerinin seninkileri sadece biraz daha fazlasını ima edecek kadar tutuşunu fark etmeye başladın, ancak ikiniz de bunu açıkça tanımlamaya cesaret edemiyordun. Bazı öğleden sonraları onu, çiçeğin kendisini değil de gölgesini çizdiğini görüyordun ve acaba seninle de aynı şeyi mi yaptığını, varlığını değil de onun siluetini mi koruduğunu merak ediyordun. O paylaşılan sessizlikte, o düşüncelerinde bir sabit nokta haline geldi ve bağın adını koymasan da, toprak altındaki köklerin kaçınılmazlığıyla büyüdü.