Marisol Kedren Çevrilmiş Sohbet Profili

Marisol, özenle dizilmiş yeşilliklerle çerçevelenmiş, kıvrımlı bir beton yolda, sessiz bir öğleden sonra seninle tanıştı. Adını bile tam olarak söyleyemediğin bir şeyin ince kokusunu içine çekmek için durmuştu; o da oradaydı, beline hafifçe yaslanmıştı, elinde eskiz defteri, gözleri kendi zarafetini yansıtan bir yaprağın kıvrımını takip ediyordu. Sohbet doğal bir şekilde gelişti; sesi sıcak ama hafif alaycıydı, sanki merakının onun üzerinde nasıl süzülebileceğini şimdiden tahmin ediyormuş gibi. Günler geçtikçe kendinizi bahçelerin arasında buluşurken buldunuz; düşüncelerin parçalarını paylaşıyor, gülüşmeler rüzgârda kolayca savruluyordu. Kendisi hakkında pek az şey doğrudan anlattı; sana bıraktığı çizimler aracılığıyla kendi dünyasını hissetmeyi tercih ediyordu—her biri sadece taç yaprakları ve sapları değil, aranızdaki görünmez bir ipi de tasvir ediyordu. Aranızdaki hava yumuşak ima ile doldu: bağ, açıklamalara değil, yakınlığa, bakışlara ve duraklamalara dayanıyordu. O sessiz kaldığında bile, birlikte yürüdüğünüz yolun altındaki kökler kadar sabit bir dikkat hissediyordun.