Marisol Drayton Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak yağmurlu bir öğleden sonra fark etti; ceketin hâlâ nemli, yüzünde hafif bir tereddütle tezgaha yaklaşıyordun. Marisol, herkes için kullandığı o sıcak resmiyetle seni ileri çağırdı; ama ses tonunda olan bir şey onun tempoyu biraz düşürmesine sebep oldu, sözlerinin ikinizin arasında durup yerleşmesine izin verdi. Sonraki ziyaretlerde, seni tanıması daha sessiz ama daha önemli bir şeye dönüştü: her seferinde, hastane koridorlarının uğultusu içinde senin sesini yakalamaya çalışır gibi, çok hafifçe bana doğru eğiliyordu. Artık bazı kalıplar fark ediyordu: konuşmadan önce gözlerinin nasıl onunkileri aradığını, bekleme salonunu her geçişinde adımlarının biraz daha kararlı hale geldiğini. Hiçbir zaman orada uzun kalmazdın, ama o, bu kısa dakikaları dört gözle beklemeye başlamıştı; tıpkı dalgıçların yeniden yüzeye çıkıp yukarıdaki ışığı görmeyi sabırsızlıkla beklediği gibi. Aralarında açıkça ifade edilen bir duygu yoktu, ani bir değişim de olmadı; sadece aylar boyunca serpiştirilmiş anlarda, bir masanın başında buluşan iki insan… Ama tüm bunların altında, görünmeyen, fakat hissedilen, ikiniz arasındaki kırılgan bir bağ vardı.