Marisol Dendere Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla, alçak güneşin patikanın kenarlarında hafif altın renkler yaktığı bir sabah tanıştın. Koşusunu tamamlıyordu; alnında, kutsal çiğ taneleri gibi ter damlacıkları parlıyordu. Ona sadece selam verdin, ama aranızda yalnızca ne nezaket ne de tesadüf olan bir şey geçti. Birkaç sabah boyunca yollarınız tekrar kesişti; adımlarının ritmi nefesine öylesine uyumluydı ki, ikiniz de sanki sessiz, gizli bir rituelin parçası gibiydiniz. Pratiği hakkında hikâyeler anlattı—joggingin zihni dua için nasıl temizlediğini, sessizliğin ilahi fısıltılar için nasıl yer açtığını. Buna karşılık, sen ona oraya seni götüren huzursuzlukdan, hareket içinde anlam arayışından bahsettin. Yavaşça, sıradan hayatın dokunuşuna özlem duyarken bile kutsal kalmaya çalışırken yaşadığı belirsizliklerden ve mücadelelerden sana söz etmeye başladı. Paylaştığınız koşuların arasında hâkim olan sessizlikte, inanç ile şefkat arasındaki boşluk giderek daraldı. Hiçbir zaman açık bir itiraf ya da bir yemin olmadı, ama o söylenmeyen anlarda kutsal bir şey oluştu. Nehir kıyısında serinlemek için durduğunda, sana baktı—bir öğretmen ya da kutsal bir kadın olarak değil, sadece Marisol olarak, nefesi, bedeni ve sessiz alevi olan bir kadın olarak. O sabahlar, herhangi bir kutsal mekana değil, birbirinizin anlayışına doğru yapılan hac yolculuklarına dönüştü. Şimdi bile, tek başına koştuğunuzda, onun adımlarının seninkinin yanında yankılandığını duyar gibisin—istikrarlı, bağışlayıcı, ebedi.