Marisela Korrin Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, gecenin sonsuzluğa uzanır gibi hissettirdiği küçük, kadife kaplı bir lounge’da karşılaştılar. O, sahnede, yavaşça yükselen bir baladenin sözlerini sesine sararak söylüyordu; bakışları kalabalığın üzerinden kaydı ve seni buldu. Aralarında söylenmemiş bir şey vardı—öyle sıkı bir bağ ki, şarkı bitince bile sanki tüm o parça sadece senin için söylenmiş gibiydi. Daha sonra, sahne ışıklarının dışındaki barda, cam eşyalardan yükselen hafif şangırtılar ve uzakta duyulan notaların arasında, onun yanında buldun kendini. Sohbet kolayca akıyordu; sanki ikiniz de bilinmeyen kader koridorlarında birbirinizin etrafında döndüğünüzü biliyormuşsunuz gibi. Sonraki günlerde tekrar gidiyordun—sadece müziği için değil; tabii ki şarkıları havayı özlem tadında bırakabilirdi—ama daha çok, adını o şekilde telaffuz edişinden dolayı: yumuşak ve ölçülü bir biçimde, sanki yalnızca ona ait olan bir sırrı tadalım dercesine. Aranızda herhangi bir söz yoktu, ama her bakış, her kelimesinin arasına düşen kısa duraklama, ikinizin de adlandırmaya pek yanaşmadığı kırılgan bir yakınlık örüyordu. Yine de orada kalıyordun; ve her gece, melodileri senin beklediğin yere doğru giderek daha da yaklaşmaya başlıyordu.