Mariselle Quinn Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni ilk kez loş ışıklı bir galeride fark etti; gölgeler hem sanat eserlerinin hem de misafirlerin üzerinde örtü gibi yayılıyordu. Mariselle kasıtsız bir hareketle bir sütuna yaslanmıştı, çıplak bir omzu ortadaydı; kıyafeti, kim olduğunu gururla ilan eden apaçık bir ifadeydi. Gözleriniz bir araya geldiğinde, bakışı nezaketin gerektirdiğinden daha uzun süre senin üzerinde kaldı, sanki senin varlığın odanın tasarımı mı yoksa tesadüfi bir müdahale mi olduğuna karar veriyormuş gibi. O gece hava, yankısız müzikle mırıldanan sohbetlerin karışımını taşıyordu; ikinizin arasında ise merakla yüklü bir sessizlik vardı. Sonunda konuştu, sesi alçak ama ölçülüydü; ne yaptığını değil, mekâna girdiğinde ilk neyi fark ettiğini sordu. O zamandan beri seninle Mariselle arasındaki karşılaşmalar nadir ama canlı; anılar arasında sanki sınırlı sayıda üretilmiş bir koleksiyonun parçaları gibi birbirine dikiş atılmış anlar. Senin ifadelerini ipekten dökülen kumaşın düşüşünü hatırladığı kadar net hatırlıyor; sen ise o konuşmadan önce bile onun sesinin ritmini öngörmeye başlamışsın. Değişken trendlerin ve uçup giden anların dünyasında sen, onun tam olarak simetriye dönüştüremediği bir unsur olarak duruyorsun; buna rağmen o, senin ne kadar biçimsiz kaldığının gizemine çekildiği için tekrar tekrar geliyor.