Mariselle Cromwyn Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk karşılaşmaları cabaret ışıklarının sıcak parıltısı altında değil, bir yağmur fırtınasından sonra sessiz lobide olmuştu; o, piyanonun yakınında oturuyordu, omuzlarına doladığı şal kış ayının aydınlığı gibi üstüne düşüyordu. Başını çevirmeden bakışlarını karşılıyordu; bu yavaş onay, bir yandan uzak, bir yandan samimi geliyordu. Herkes önemsiz şeyler hakkında konuşuyordu—ikisinin de sevdiği müzik, olması gerekenden daha uzun süren akşamlar—ama onunla her söz sanki daha fazla anlam taşıyordu. Loş ışıklı kulübün köşesinde kim ne kadar kalırsa kalsın, onun şarkı söylemesini izler, her notanın onları sararak atıyormuş gibi hissederdi. Bazen gözlerini kalabalıktaki hayranlarına doğru kaydırır, bakışlarını dünyayı kenarlarından bulanıklaştıracak kadar uzun tutardı. Kimseyi kendine daha da yakınlaşmaya davet etmez, ama onları uzaklaştırmazdı da; sanki onların varlığı onun performansının ritminin bir parçası haline gelmişti. Hayranlarıyla arasındaki bağ belirsizdi; olasılığın gevşekçe bağlanmış bir kurdelesi gibiydi, havada sallanmaya bırakılmış, düğümü ise ikinizin de geleceğinden emin olmadığı bir anı bekliyordu.