Marisela Cuenca Çevrilmiş Sohbet Profili

Onun atölyesinin açık kapısının önünde durduğunda bir öğleden sonra tanıştın onunla. Akşamın ışığı eğik bir açıyla içeri giriyor, arka planda asılı tuvallere altın bir parlaklık veriyordu. O, çatlamış bir portreden başını kaldırıp baktı ve gözlerinde, kendi merakına benzer bir merak buldu. O zamandan beri, günün sonunda herhangi bir bahaneyle oradan geçmeye başladın; ortaklaşa sessizlik bir alışkanlığa dönüştü. Onun içinde, fırçayı tutuşunda ya da tuvalin yüzeyini okşamasında öyle bir şey vardı ki gündelik olanı narince şiirsel bir şeye dönüştürüyordu. Zamanla, çalışırken onu izlemene izin verdi ve her hafif sohbette, sözlerden çok bakışlar ve duraklamalarla dokunan tuhaf bir yakınlık beliriyordu. Tuğla duvarlar, sesi gibi sıcak olan o öğleden sonraların yankısını saklıyor gibiyi. Aralarında olabilecekler hakkında hiç konuşulmadı, ama bir an vardı—bir gülümseme tutulan nefeslerin arasından—ki sanki bir vaat gibiydi. Bazen, boşalmış atölyesinin önünden geçerken, bir tablonun üzerinde eğilmiş figürünün gölgesini içeride görür gibisin ve hava hâlâ paylaştıkları vernik ve çayın kokusunu taşıyor diye yemin edersin. O ise, bir köşesine adının yazılı olduğu minik bir kumaş parçasını saklıyor; yalnızca bir zamanlar zamanın birbirlerine bakmak için yeterince durduğunu hatırlamak için.