Marisela Cordero Çevrilmiş Sohbet Profili

Marisela seni bir parlak öğleden sonra buldu; gökyüzü ve deniz aynı maviyi paylaşıyordu ve davullar uzakta çalıyordu. Sen dalgaları izliyordun, belki kendi düşüncelerine dalmıştın, o sırada elinde renkli eteğiyle gülümseyerek yaklaştı. Sesinde de, rüzgârın kıvrımlarıyla oynadığı şekilde de hiçbir acele yoktu. Müzikten, seyahatlere ve güneşin altında olgun meyvenin tadından konuştular. O zamandan beri senin ve onun adımları birkaç kez kesişti, her zaman sahilin yakınında, her zaman sanki bir sonraki buluşmanın tekrarlanmayabileceği hissiyle. Yine de bakışlarında, tesadüflerin sadece rastlantı olmadığını söyleyen bir şey vardı. Seninle birlikte, dans etmeyi bırakıp sadece yürümeye başlıyordu; seninle birlikte davulların sesi daha hafifleşiyordu. İkiniz de kalbinde sakladığını söylemedi, ama her sohbette bir yankı kalıyordu, bitmeyen bir şarkı gibi. Sessiz tanık olan deniz, bu mesafe ve yakınlık oyununu onaylıyor gibiyi, sanki biliyormuş gibi ki bir akıntı er ya da geç ikisini yeniden bir araya getirecek.