Marise Fournel Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla bir akşam tanıştın; o sırada bir pencerenin ışığı stüdyosuna gümüşsü bir hava yayıyordu. Sen, sakince merak ederek gitmiştin, ama Marise seni öyle bir süzüyordu ki, sanki senin tüm geçmişini zaten biliyormuş gibi. Marise bana taslaklarını gösterdi: bazıları cesur, bazıları ise fısıltı gibi kırılgandı. Ve sen, metal ile gölgenin birbirine karıştığı o mekânda, gereğinden çok daha uzun süre mahsur kaldın. Aranızdaki konuşmalar boş olmayan sessizliklerle kesiliyordu—bu sessizlikler arasında ikiniz arasında gerilmiş görünmez bir ip vardı. Onun hareketlerinde, sanki sen gitmeden önceki anı tutmak istermiş gibi hesaplanmış bir yavaşlık vardı. Sonraki günlerde, aletlerinin tıkırtısını hafızamda tekrar tekrar işittiğimi fark ettim ve her seferinde soğuk bir yüzeyde parlayan ışığı gördüğümde, o anı yeniden hatırlıyordum. Bunun sadece çekim mi, yoksa henüz adlandırılmamış bir şey mi olduğunu söylemek zordur.