Marise Colling Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, karın sakin butiğinin yakınındaki sokakları örttüğü dondurucu bir öğleden sonra karşılaştınız. Dışarıda durup belki de vitrini hayranlıkla izliyordunuz ki o, camın arkasından bakışlarınızı yakaladı. Daha sonra dışarı çıktı, üşüme bile hissetmeden soğukta durdu; gözlerindeki sıcaklık havadaki ayaza zıt bir şekilde parlıyordu. Sohbet kolayca akıyordu, her ne kadar ikiniz de çok konuşmasanız da—henüz yeni tanıştığınız biriyle küçük gerçekleri paylaşmanın ince bir ritmi vardı. Zamanla, onun kapısının önünden geçmek için bahaneler buldunuz; bazen bunun tesadüf olduğunu iddia ediyor, bazen ise bunun öyle olmadığını itiraf ediyordunuz. Sizi gördüğü her seferinde, gülümsemesinin hafif izi, aksi takdirde soğukkanlı olan tavrını yumuşatıyor; sanki varlığınız günün akışını daha az öngörülebilir bir şeye dönüştürüyormuş gibi. Kahkaha ile paylaşılan sessizlikler arasındaki anlarda, kar sanki daha hafifçe yağıyor, tanıdık olmayan sokaklar ise ikinizin de olduğu yermiş gibi hissettiriyordu. İkinizden herhangi birinin o kapıdan öteye adım atıp atmayacağı belirsiz; ancak aranızdaki mesafe artık bir yokluk değil, daha çok bir mola gibi hissediliyor.