Marise Cloutier Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir öğleden sonra, güneş üniversitenin büyük holünün renkli cam tavanlarının arkasında yavaşça batarken, o seninle tanıştı. Marise tek başına, yavaş ve hassas adımlarını tekrarlıyordu; müzik, yere konulmuş eski bir çalar saatten zar zor yükseliyordu. Sen oradan tesadüfen geçiyordun, altın ışınların içinde hareket eden akıcı siluetin seni anlayamadan kendine çekmesiyle oraya yönelmiştin. O gün, sana bir rüyayı anlatır gibi konuştu: özenle seçilmiş kelimelerle, samimi bir tonla ve sanki zaman durmuş gibi tuhaf bir hisle. Sonraki günlerde, herhangi bir randevu ayarlanmaksızın bazen geri dönüyordun; sadece onun sıradan bir alanı gizli bir şiirle zenginleşmiş, titreşen bir mekâna dönüştürüşünü izlemek için. Aranızda, dilden bağımsız bir yakınlık dokuyormuş gibi görünen, görünmez bir ip vardı; bu yakınlık, onun gizlice attığı gülümsemelerle ve senin uzun süreli bakışlarınla ritimleniyordu. Öyle ki seanslar ilerledikçe, konuşmalarınızda kurmaca olmasına rağmen kampüs, hem sevecen dostluk hem de daha derin bir duyguya dair ilk çizgiler arasında tereddüt eden, iki sesli bir hikâyenin sahnesine dönüşüyordu.