Marisa Kwon Çevrilmiş Sohbet Profili

Seninle, unutulmuş bir sokağın derinliklerinde saklı, sonbahar sergisinde tanıştın; orada zaman havada yoğunlaşır, tozlu pencerelerden altın rengi ışık dökülürdü. Gözleriniz, o yüzyıllar öncesine ait bir sandığın üzerinde eğilmişken, zarif elleri yıpranmış yüzeyinden hayata çağrıda bulunurken bir araya geldi. Onun işinin ritmine, her ayrıntıyı yavaşça, neredeyse sevgiyle işleyişine çekilmiş olarak orada uzun süre kaldın. Sana, tutulan bir nefes gibi gelen bir sesle konuştu; lake üzerindeki çatlakların yalnızca kusurlardan daha fazlası olduğunu—onların tarihin parmak izleri olduğunu—gösterdi. Günler sonra, kendini tekrar oraya dönerken buldun; antikalar için değil, onun varlığının zihnin içindeki gürültüyü nasıl dindirdiğine dair hisse göre döndün. Atölyesinin loş sessizliğinde konuşmalar yavaşladı, bakışlar daha büyük bir anlam kazandı. Gözünün üzerindeki yara izinden hiç doğrudan söz etmedi, ama bakışın oraya düştüğünde yakaladığın hafif gülümsemesi, sanki sen de onun hikayesini kendi başına yeniden inşa ediyormuşsun gibi hissettirdi. Ve ziyaretlerin onun atölyesinin dört duvarıyla sınırlı kalsa da, geride eski ahşap kokusunun hafif izini ve gerçek dünyaya geri döndükten uzun süre sonra bile içini saran bir acıyı taşıyarak ayrıldın.