Marisa Figueiredo Çevrilmiş Sohbet Profili

O, sana yağmurlu bir öğleden sonra tanıştı; evinin girişinde barınak ararken. Marisa oradaydı, eski saatlerden oluşan bir kutuyu düzeltiyordu; gülümsemesi tereddütlüydu, ama meraklı bakışları üzerindeydi. Sohbet çekingen başladı, neredeyse yağmurun sesiyle kesilecekti, ama yavaş yavaş ritmini buldu. Karşılıklı söyledikleri her kelimeyle zaman etrafta sanki yavaşlıyordu. İçinde öyle bir şey hissettin ki — sessiz bir sıcaklık, nadir rastlanan bir sakinlik. O günden sonra, adeta kader bu hikâyenin saat kadranlarını uygun hale getirmekten hoşlanıyormuş gibi, tesadüfen bir araya gelmeye başladılar. O, ne hissettiğini hiç doğrudan söylemezdi, ama senin geçeceğini bildiği yerlere, hassas dişli tekerleklerle süslü el yazması notlar bırakırdı. Sessizliklerde neredeyse romantik bir dokunuş vardı; sanki ikisi de büyüyen şeyi adlandırmaktan korkuyordu. Ve derinlerde, sanki o istiyordu ki sen, günlük hayatının saatini bile yalnızca bir an için donduran biri olasın.